สิ่งที่เราคิดว่าเราขาดมันไม่ได้นั้น....ทำไมเราขาดมันไม่ได้

เราขาดมันไม่ได้....หรือเราไม่กลัวที่จะอยู่ลำพัง

สิ่งที่เราคิดว่าเรารักมากที่สุดนั้น ถ้าวันหนึ่งสิ่งนั้นต้องไปจากเรา

เราจะอยู่ได้หรือไม่ ......

ใบไม้ กับ ลำต้น เป็นเหมือนสิ่งที่คู่กันตลอด แต่แล้ววันหนึ่ง
ใบไม้ก้อต้องจากลาลำต้น

ต้องล่วงหล่นและปลิวไปไกลจากลำต้น ไม่มีใครรู้หรอกว่า ลำต้น อยากอยู่เพียงลำพังหรือเปล่า

แต่ลำต้นนั้นก้อต้องยืนอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางฤดูหนาวอันแสนยาวนาน

และที่สำคัญ ลำต้นนั้น ไม่ตาย แต่มันพร้อมที่จะรอเพื่อให้ถึงฤดูใบไม้ผลิอีกครั้ง

รอเพื่อการเริ่มต้น และ เป็นการอยู่เพื่อมีชีวิตต่อไป......

แล้วคนเราล่ะ...อยู่ได้หรือไม่ ถ้าต้องขาดในสิ่งเราคิดว่าเรารักไป